Για ένα αδειανό πουκάμισο, για μία ψεύτικη υγεία – Η αυτοκτονία της Χρυσάνθης που αρνήθηκε το εμβόλιο του θανάτου θα βαραίνει για πάντα την αιματοβαμμένη κυβέρνηση Μητσοτάκη
Την έλεγαν Χρυσάνθη, ήταν 36 ετών, μια νεαρή οδοντίατρος γεμάτη προσδοκίες, όνειρα, δίψα για ζωή και επαγγελματική καταξίωση. Δούλευε στο ιατρείο της, ώσπου η κυβέρνηση «αποφάσισε και διέταξε» να τσακίσει τα όνειρά της και να την υποβάλει σε εργασιακό εκβιασμό, επειδή άσκησε το ανθρώπινο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του σώματός της και δεν συναίνεσε σε υποχρεωτική ιατρική πράξη. Δεν υπέκυψε στην απολυταρχία και το πλήρωσε ακριβά. Αναγκάστηκε να κλείσει το ιατρείο της, πιστή στον ηθικό της κώδικα πως δεν υπάρχει ζωή και υγεία χωρίς ελευθερία. Το υπουργείο Υγείας την απέπεμψε τιμωρητικά από το ΕΣΥ μαζί με χιλιάδες υγειονομικούς, αφήνοντάς τους χωρίς μισθό, ασφάλιση ή δικαίωμα για άλλη δουλειά. Για έναν χρόνο πάλεψε σκληρά με τη φτώχεια, χωρίς οικονομική άνεση ή «άκρες», παρά τα ειρωνικά σχόλια δημοσιογράφων και «ειδικών». Κατέβηκε στους δρόμους να φωνάξει για το δίκιο της και να ζητήσει πίσω το ψωμί που της στέρησαν, δηλώνοντας πως το σώμα μας ανήκει μόνο σε εμάς. Έγινε κρίκος μιας ενωμένης ανθρώπινης αλυσίδας ενάντια στον ολοκληρωτισμό, αλλά η ανέχεια και η απαξίωση λυγίζουν και τους πιο δυνατούς. Μη αντέχοντας το ψυχολογικό αδιέξοδο και την εξαθλίωση, έβαλε τέλος στη ζωή της. Δίπλα της δεν στάθηκαν ούτε ιατρικοί σύλλογοι, ούτε πολιτικοί, ούτε οι συνάδελφοι που υπέκυψαν, ούτε καλλιτέχνες, ούτε η Δικαιοσύνη. Κι όμως, η Χρυσάνθη αγωνιζόταν για όλους μας.
